Αρχείο | σημαντικές έρευνες RSS feed for this section

συμμόρφωση: το πείραμα του Asch

23 Μάι.

Advertisements

το πείραμα της Φυλακής του Στάνφορντ

23 Μάι.

το υπόδειγμα των ελάχιστων ομάδων (minimal group paradigm)

18 Νοέ.

Στο κλασικό πείραμα του υποδείγματος των ελάχιστων ομάδων ο Tajfel και οι συνεργάτες του (Tajfel, Flament, Billig and Bundy, 1971) προσπάθησαν να εξηγήσουν για πιο λόγο εμφανίζεται ανταγωνισμός ανάμεσα σε ομάδες χωρίς να υπάρχει πραγματική σύγκρουση συμφερόντων. Σε αυτό το πείραμα εξετάστηκαν οι ελάχιστες προϋποθέσεις που ήταν αναγκαίες για την εμφάνιση διομαδικού ανταγωνισμού. Τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστικά: η ύπαρξη και μόνο ομάδων, ανεξάρτητα αν έχουν νόημα για κάποιον ή όχι, αρκεί για να δημιουργηθεί διάκριση!

Συνέχεια

τα πειράματα των θερινών κατασκηνώσεων και η θεωρία της ρεαλιστικής σύγκρουσης

18 Νοέ.

Η βασική αρχή στην οποία στηρίζεται η θεωρία της ρεαλιστικής σύγκρουσης (Campbell,1965, Sherif, 1967) είναι πως ο ανταγωνισμός μεταξύ ομάδων έχει ως αποτέλεσμα αρνητικές στάσεις και συμπεριφορές ανάμεσα σε ομάδες. Με άλλα λόγια, μια πραγματική (ή και φανταστική) σύγκρουση συμφερόντων δύο ή περισσότερων ομάδων για περιορισμένους πόρους (αγαθά εν ανεπαρκεία) δημιουργεί ρεαλιστική σύγκρουση μεταξύ αυτών των ομάδων με αποτέλεσμα αρνητικές στάσεις και συμπεριφορές.

Συνέχεια

Hamilton και Gifford: η απατηλή συνάφεια

2 Νοέ.

Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι δυνατόν οι οικονομικοί μετανάστες όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού να μονοπωλούν τη λίστα των ανεπιθύμητων χαρακτηριστικών και συμπεριφορών σε σχέση με το γηγενή πληθυσμό; Δεν ήταν ακριβώς αυτή η ερώτηση που οδήγησε τους Hamilton και Gifford (1976) να σχεδιάσουν το πείραμα που ακολουθεί. Στηριζόμενοι σε παλαιότερα ευρήματα τα οποία έδειχναν πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να υπερεκτιμούν το βαθμό συσχέτισης λέξεων που εμφανίζονται σπάνια κατά ζεύγη, έκαναν την υπόθεση πως η σύζευξη μιας εξέχουσας ομάδας με εξέχουσες (διακριτές) συμπεριφορές θα ωθήσει τον παρατηρητή να αντιληφθεί μια απατηλή συνάφεια μεταξύ της ομάδας και της συμπεριφοράς.

Συνέχεια

Tajfel and Wilkes: κατηγοριοποίηση και κρίσεις

2 Νοέ.

Ο Tajfel και ο Wilkes (1963) ζήτησαν από αυτούς που συμμετείχαν στην έρευνα να εκτιμήσουν το μήκος οκτώ γραμμών η μικρότερη από τις οποίες ήταν 16.2 εκ. και η μεγαλύτερη 22.8 εκ. Οι γραμμές διέφεραν μεταξύ τους περίπου κατά ένα εκατοστό. Το πείραμα είχε τρεις συνθήκες.

Συνέχεια

το πείραμα του Asch: σταθμοί στην κοινωνικοψυχολογική έρευνα

24 Οκτ.

Τα πείραμα του Asch (1946) εισάγει στην κοινωνική ψυχολογία την έρευνα πάνω στην αντίληψη προσώπων και ομάδων (διαβάστε για το πείραμα του Asch στο βιβλίο Κοινωνική Ψυχολογία τόμος α’ του Δ. Γεώργα, σσ.197-199). Σκοπός του πειράματος του Asch ήταν να μελετήσει πως η αλλαγή ενός στοιχείου της προσωπικότητας μπορεί να αλλάξει τη συνολική εντύπωση για ένα άτομο. Στο πείραμά του δόθηκε σε ομάδα φοιτητών μια σειρά από πιθανά χαρακτηριστικά προσωπικότητας π.χ. γενναιόδωρος, σοφός, ευτυχισμένος, αξιόπιστος, σημαντικός, σοβαρός, θερμός κτλ. Ζητήθηκε από τους φοιτητές, αφού διαβάσουν τη λίστα των χαρακτηριστικών, να γράψουν μια έκθεση για κάποιο φανταστικό πρόσωπο που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Έπειτα, ζητήθηκε από τους φοιτητές να συμπληρώσουν στη λίστα των χαρακτηριστικών πρόσθετα γνωρίσματα προσωπικότητας που θεωρούσαν πως ταίριαζαν στο πρόσωπο που περιέγραψαν στις εκθέσεις τους. Από μια άλλη ομάδα φοιτητών ζητήθηκε το ίδιο με τη διαφορά πως το επίθετο θερμός αντικαταστάθηκε από το επίθετο ψυχρός. Μόνο αυτή η διαφορά προκάλεσε τελείως διαφορετικές περιγραφές προσωπικοτήτων. Για παράδειγμα, κάποιος από την ομάδα που χρησιμοποιήθηκε η λέξη θερμός περιέγραψε έναν επιστήμονα που είχε ως στόχο των ερευνών του να βοηθήσει την ανθρωπότητα ενώ μια αντίστοιχη περιγραφή της ομάδας που χρησιμοποιήθηκε η λέξη ψυχρός, ήταν κάποιου αντιπαθητικού που εκμεταλλεύεται και περιφρονεί τους άλλους. Διαφορετικά ήταν και τα γνωρίσματα που προστέθηκαν στην αρχική λίστα. Ο Asch συμπέρανε πως οι λέξεις θερμός-ψυχρός αποτελούν θεμελιώδη γνωρίσματα της προσωπικότητας έτσι που επηρεάζουν την αξιολόγησή μας για το πρόσωπο αυτό και να αλλάζουν το νόημα των άλλων χαρακτηριστικών που αποδίδονται σε αυτό το πρόσωπο.

Asch, S.E. (1946) Forming impressions of personality. Journal of Abnormal Psychology, 41, 1230-1240