Hamilton και Gifford: η απατηλή συνάφεια

2 Νοέ.

Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι δυνατόν οι οικονομικοί μετανάστες όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού να μονοπωλούν τη λίστα των ανεπιθύμητων χαρακτηριστικών και συμπεριφορών σε σχέση με το γηγενή πληθυσμό; Δεν ήταν ακριβώς αυτή η ερώτηση που οδήγησε τους Hamilton και Gifford (1976) να σχεδιάσουν το πείραμα που ακολουθεί. Στηριζόμενοι σε παλαιότερα ευρήματα τα οποία έδειχναν πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να υπερεκτιμούν το βαθμό συσχέτισης λέξεων που εμφανίζονται σπάνια κατά ζεύγη, έκαναν την υπόθεση πως η σύζευξη μιας εξέχουσας ομάδας με εξέχουσες (διακριτές) συμπεριφορές θα ωθήσει τον παρατηρητή να αντιληφθεί μια απατηλή συνάφεια μεταξύ της ομάδας και της συμπεριφοράς.

Οι Hamilton και Gifford έδωσαν στους συμμετέχοντες στην έρευνά του 39 προτάσεις, καθεμιά από τις οποίες περιέγραφε ένα υποθετικό άτομο που ανήκε στην ομάδα Α ή στην ομάδα Β. Οι περιγραφές ήταν είτε επιθυμητές (27 προτάσεις δηλαδή το 67% των προτάσεων) είτε ανεπιθύμητες συμπεριφορές (12 προτάσεις δηλαδή το 33% των προτάσεων). Η ομάδα Α αποτελούταν από 26 άτομα εκ των οποίων τα 18 περιγράφονταν με επιθυμητές και τα 9 με ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Η ομάδα Β ήταν μικρότερη, αποτελούταν από 13 άτομα, εκ των οποίων 9 περιγράφονταν με επιθυμητές και 4 με ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Η ομάδα Β ήταν κατά το ήμισυ μικρότερη αριθμητικά από την Α. Η αναλογία επιθυμητών και μη επιθυμητών συμπεριφορών στις δύο ομάδες ήταν ίδιες (18/8 και 9/4). Έχουμε δηλαδή δύο ομάδες εκ των οποίων η μία αποτελεί την αριθμητική πλειοψηφία και την ίδια αναλογία επιθυμητών και μη επιθυμητών συμπεριφορών στα υποθετικά μέλη των δύο ομάδων.

Οι ερευνητές ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να θυμηθούν και να υποδείξουν σε ποια ομάδα ανήκε το άτομο που είχε περιγραφεί με κάθε μια από τις 39 προτάσεις. Δηλαδή ο ερευνητής διατύπωνε την πρόταση και ο συμμετέχων έλεγε αν το άτομο ανήκε στην ομάδα Α (πλειοψηφία) ή στην ομάδα Β (μειοψηφία). Τα αποτελέσματα έδειξαν πως ενώ οι επιθυμητές συμπεριφορές μοιράζονται το ίδιο ανάμεσα στα άτομα των δύο ομάδων, υπερεκτιμήθηκαν οι ανεπιθύμητες συμπεριφορές που αποδίδονταν στην ομάδα Β (αποδόθηκε στα μέλη της ομάδας Β το 48% των ανεπιθύμητων συμπεριφορών έναντι 33% που ήταν το σωστό). Αντίστοιχα υποεκτιμήθηκε το σύνολο των ανεπιθύμητων συμπεριφορών για την ομάδα Α (48% έναντι 67% που ήταν το σωστό). Με λίγα λόγια εγκαθιδρύθηκε μια απατηλή συνάφεια ανάμεσα στη μειονοτική ομάδα και τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Όπως η κατηγοριοποίηση έτσι και η απατηλή συνάφεια εγκαθιδρύουν μια διαφοροποιημένη αντίληψη για τις κοινωνικές ομάδες η οποία αποτελεί βάση για τη διαμόρφωση των στερεοτύπων.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Hamilton και Gifford: η απατηλή συνάφεια”

  1. Μarios Νοέμβριος 7, 2007 στις 7:36 μμ #

    Ωραίο blog, συγχαρητήρια!
    Εμένα με ενδιαφέρουν πιο πολύ θέματα κοινωνικής ψυχολογίας και όσο γίνεται που έχουν σχέση με το διαδίκτυο.
    Θα χαρώ να δω κάποιο σχετικό άρθρο ή ακόμα και να μου υποδείξεις κάποιες έρευνες που έχουν γίνει.
    Μάριος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: