τα μέλη της οικογένειας ως αυτόνομες οντότητες

2 Νοέ.

Μια ιδέα για τη συρρίκνωση της οικογένειας δίνει ο Ντυρκχάιμ με το νόμο της συστολής και της προοδευτικής ανάδειξης. Λέει λοιπόν πως η οικογένεια συστέλλεται όσο ο περίγυρος διευρύνεται, δηλαδή ο κοινωνικός χώρος με τον οποίο το άτομο έρχεται σε επαφή (τηλεόραση, τύπος). Ποιο συγκεκιμένα:

«Καθώς το περιβάλλον διευρύνεται, δημιουργεί τα περιθώρια για ιδιωτικές αποκλίσεις για ένα πιο ελεύθερο παιχνίδι και, συνεπώς, όσες απ’ αυτές είναι κοινές σε έναν μικρότερο αριθμό ατόμων, παύουν να συγκρατούνται κι έτσι μπορούν να εκδηλωθούν και να επιβεβαιωθούν».

Καθώς η κοινωνία αστικοποιείται και αναπτύσσονται τα μέσα επικοινωνίας, τα άτομα ελευθερώνονται από τους καταναγκασμούς και τους κανόνες του πλησιέστερου περιβάλλοντος. Στον βαθμό αυτής της επέκτασης, περιορίζεται και η αίσθηση της κοινότητας. Μεγαλύτερη η αίσθηση της ατομικότητας, της ιδιαιτερότητας. Το εύρος της κοινωνίας δίνει μια ψευδαίσθηση ελευθερίας έκφρασης, ανάδειξης του διαφορετικού το οποίο και εξυμνείται αποκρύπτοντας ουσιαστικά τη ρύθμιση αυτών των συμπεριφορών με βάση το κοινωνικά ορθό πρότυπο και την ένταξή τους στο σύστημα κοινωνικών σχέσεων με βάση το πρότυπο αυτό.

Ένα είναι το σίγουρο: στη σύγχρονη οικογένεια τα μέλη έχουν μεγαλύτερη ατομικότητα σε σχέση με τις προγενέστερες οικογένειες. Οι ατομικές αυτές αποκλίσεις τονίζονται, εδραιώνονται. Καθένας αποκτά όλο και περισσότερο τη δική του φυσιογνωμία τον δικό του τρόπο σκέψης. Τώρα γιατί υπάρχουν κοινοί τρόποι, ορισμένοι από την κοινωνία (σχολείο, ψυχολογίας) που δρουν προς αυτήν την κατεύθυνση είναι ένα ζήτημα που χρήζει ερμηνείας.

Η οικογενειακή κοινοκτημοσύνη προϋπέθετε τα συγχώνευση όλων των συνειδήσεων μέσα σε μια κοινή συνείδηση. Η ατομικιστική συνείδηση περιορίζει την οικογενειακή κοινοκτημοσύνη. Οι σχέσεις των μελών της οικογένειας παρουσιάζονται ως αλληλοσυγκρουόμενοι. Στον προηγούμενο τύπο οικογένειας (τον οικογενειοκρατικό) οι δυνάμεις συσπειρώνονταν προς το κοινό οικογενειακό καλό, η κληρονομιά και τα κοινά αγαθά τώρα τα μέλη προκύπτουν ως φορείς ανταγωνιστικών συμφερόντων. Η κληρονομιά αποτελούσε το κεντρικό ρόλο στην οικογένεια. Τι κρατά σήμερα την οικογένεια ενωμένη; Είναι οι σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα, στους γονείς και στα παιδιά. Αυτές έχουν τον κεντρικό ρόλο.

Βλέπουμε δηλαδή πως διαφορετικά πράγματα βρίσκονται στο κέντρο της οικογένειας και την κρατούν ενωμένη: στην πρώτη περίπτωση η διαχείριση της οικογενειακής επιχείρησης στη δεύτερη η ρύθμιση και διαχείριση των σχέσεων ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Κι αν δούμε τι γίνεται γύρω μας, ψυχολόγοι ,σύμβουλοι γάμου, συγκρούσεις κτλ το να κρατιέται η οικογένεια δεμένη φαίνεται να είναι πολύ δύσκολο ειδικά σε μια εποχή που οι ατομικότητα είναι η κυρίαρχη ιδεολογία. Αν μπορούμε να πούμε πως παλαιότερα ο έλεγχος στην οικογένεια ήταν υλικός τώρα είναι συναινετικός, ιδεολογικός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: